Zaterdag was ik even in Rotterdam-Zuid om een squashracket te kopen. Mijn oude racket was, tja hoe zal ik het zeggen, een paar keer nogal hard tegen de muur aan gevallen… Eenmaal in zuid aangekomen bleek dat de stad net daarvoor getroffen was door een verkeersinfarct. Geen kleintje overigens, zowel in zuid als noord stond het verkeer hopeloos vast. Toch werd er weinig energie gestoken in reanimeren van het slachtoffer.

Feijenoord had een open dag georganiseerd op die bewuste zaterdag en daarnaast had het gemeentebestuur besloten dat de vakantieperiode een ideale tijd was om de stad eens even flink open te graven. Er was in zuid geen weg meer zonder rood-witte waarschuwingslinten, enorme putten en versmallingen. Een duidelijkere manier om het begrip aderverkalking te visualiseren bestaat volgens mij niet.

Rotterdam heeft de Duitsers duidelijk niet meer nodig om het hele stadscentrum in een ruine te veranderen. Dat kunnen ze inmiddels zelf als geen ander. Wil je een stad zien die vrijwel continue half gesloopt is, die al jarenlang in de steigers staat, waar het centrum een soort massa-bouwput is en waar het vrijwel onmogelijk is om van noord naar zuid te rijden op een normale zaterdagmiddag? Kom naar Rotterdam, want Rotterdam heeft het! En Rotterdam kon het van mij krijgen ook afgelopen zaterdag…

Met het nieuwe squashracket in de hand keek ik voor de deur van de sportzaak naar de weg richting de van Brienenoordbrug en de moed zakte me in de schoenen. Al op de parkeerplaats, tegenover de kuip, stond het verkeer muurvast. Her en der verspreid stonden groepjes stewards, die daar vermoedelijk stonden om het verkeer in goede banen te leiden. Ze hadden het duidelijk opgegeven die dag, veel meer dan een beetje dom staren zat er niet meer in. Ik overwoog even om de politie te bellen, dit leek me een situatie waarbij wat handhaving van verkeersregels wel op zijn plaats was. Ik zag om mij heen dingen gebeuren die bij een rijexamen onherroepelijk zouden hebben geleid tot een ingreep. Maar in de totaal gestagneerde verkeersstroom zag ik een stukje verderop ook een politiebusje stil staan. Die deden er dus ook geen fuck aan. Mooi, dacht ik een beetje opstandig. Dan kan ik het ook.

Dus via de Willemsbrug dan maar naar het centrum dacht ik en ik reed richting Noord. Ik ramde daarbij bijna een paar Feijenoorders van de stoep, maar ik realiseerde me dat het misschien ook wel niet helemaal normaal was om een paar honderd meter over de stoep te rijden langs een file. Ze hadden me daar duidelijk niet verwacht.

De eerste bouwput die je tegenkomt als je vanaf Feijenoord naar noord rijdt is die van de grootste moskee van Europa, de Essalam moskee. Mijn kinderen vroegen bewonderend of ze de Efteling aan het nabouwen waren. Voor mijn gevoel wordt er al jaren gebouwd aan dit schreeuwerige religieuze statement, maar echt opschieten doet het niet.

Eenmaal op het Noordereiland moest ik opnieuw aan de duitsers denken. De lucht werd verlicht door bliksemschichten en was verzadigd van het geluid van zware donderslagen. Op de achtergrond hoorde ik rondcirkelende vliegtuigen en even dacht ik zelfs een neerstortend vliegtuig te horen. Het leken verdomme de bange meidagen van 1940 wel! Na enige bange momenten realiseerde ik mij dat ik onder de Red Bull Air race doorreed tijdens een onweersbui. Toen ik over de Willemsbrug heen gereden was zag ik op de Blaak een kantoorpand dat getroffen leek door een paar scud-raketten. Met enige pijn in het hart zag ik dat het het kantoorpand was waar mijn vader zo’n 30 jaar had gewerkt. Subtiel slopen bestaat kennelijk niet.

Rotterdam is met afstand de meest moderne stad van west-Europa. Rotterdam is ook met afstand de stad waar het de grootste teringbende is als je kijkt naar stadsvernieuwing en volslagen debiele eigentijdse projecten waar men in Rotterdam wel heel erg de ruimte voor krijgt. Al zolang ik Rotterdam ken wordt er verbouwd op een belachelijke en extreme manier. Is het niet een spoorlijn die ingegraven wordt waardoor de stad volledig opengereten is, dan is het wel een koopgoot die het halve stadshart blootlegt. Rotterdam heeft ook met afstand het lelijkste plein van Europa (Schouwburgplein) en de lelijkste woningen van Europa (kubuswoningen).

En hoe je het ook wendt of keert: het begon met de Duitsers. Zonder de Duitsers had Rotterdam nu een historisch centrum gehad zoals Amsterdam, Antwerpen, Londen en Parijs… en dat levert een mooier centrum op, een stabielere sky-line en een stad met karakter. Ik vraag me alleen nog af of er dan ook nog meer fietsen in de stad zouden zijn…

juli 2008,
Edwin Stans
Voor mijn andere blogs: http://edwinstans.hyves.nl/

Hij opende de voordeur van zijn vrijstaande woning en stapte de houten veranda op. De zon raakte hem vol in zijn gezicht toen hij uit de beschutting van de zonwering stapte. “Lang leve het broeikaseffect!”, dacht hij terwijl hij de krant opraapte die nog geen 10 minuten geleden door de krantenjongen op zijn veranda was gesmeten.. Hij snelde even langs de koppen op de voorpagina; weinig verassingen deze derde juli van 2011. De olieprijs schommelde nog steeds rond de 275 dollar per vat, het amerikaanse leger bereidde haar terugtocht uit Iran voor en Al Qaeda had via een nieuwe videoboodschap een heilige oorlog tegen het westen uitgeroepen. “Dankzij Al Qaeda worden er in elk geval nog steeds videorecorders verkocht”, dacht hij.

De derde oliecrisis had er hard ingehakt. Niet alleen was hij zijn baan kwijtgeraakt bij de oliemaatschappij waarvoor hij gewerkt had sinds hij was afgestudeerd, hij had ook zijn broer verloren in de derde maand van de oorlog tegen Iran. Het laatste truukje van de regering Bush was op een regelrechte ramp voor zijn land uitgelopen. Voorlopig had het niets opgebracht, het had de economie volledig verlamd en in haar kielzog had Amerika ook Europa meegesleurd in haar vrije val op de financiele beurzen.

Vandaag moest hij voorbereidingen treffen voor july 4th. Onafhankelijkheidsdag was altijd een feest geweest van verbroedering onder het Amerikaanse volk, de laatste jaren had het feest echter veel van zijn glans verloren. Hoe onafhankelijk was zijn land eigenlijk nog? Op 4 juli 1776 werd de onafhankelijkheidsverklaring ten aanzien van Groot Brittanie aangenomen in Philadelphia. Nu, zo’n 230 jaar later, is er van juist deze onafhankelijkheid geen enkele sprake meer, ook in de oorlog tegen Iran was Groot Brittanie weer de belangrijkste bondgenoot.

De realiteit van de derde oliecrisis was hard tot Amerika doorgedrongen toen duidelijk werd dat zowel OPEC als landen zoals Venezuela de oliekraan richting de westerse wereld verder dicht draaiden. Onder grote druk van onder andere China en Japan was de brandstofstroom naar Amerika deels omgebogen naar het oosten, de onevenredig grote consumptie van Amerika werd wereldwijd niet langer getolereerd en opvoeren van de olieproductie bleek technisch niet meer mogelijk. Zelfs het handhaven van de huidige productie was al een technische uitdaging die men maar nauwelijks het hoofd konden bieden. Hoe bedoel je onafhankelijk?

Een beetje moedeloos opende hij de deur van de garage en hij klopte zijn bestofte Hummer bemoedigend op de motorkap. Achterin de garage, bij de uitgang, stond een hybride auto zijn accu op te laden via een aantal zonnecellen. Hij vervloekte de hybride auto, een Toyota Kyoto, vanuit de grond van zijn hart. Ook voor de fabricage van dit type auto was Amerika volledig afhankelijk van anderen, in dit geval van de Japanners.

Hoe onafhankelijk was hij zelf eigenlijk nog? Geen baan, een veel te duur huis, een broer die in stukken geschoten ergens in Iran lag. Het huis waarvoor hij 10 jaar geleden een godsvermogen had betaald omdat het zo landelijk lag was nu een blok aan zijn been vanwege de astronomische bedragen die hij uitgaf aan brandstoffen om alleen al de wekelijkse boodschappen te kunnen halen. Verkoop van het huis was geen optie meer. De waarde was inmiddels, wederom overigens vanwege de landelijke ligging gehalveerd en onvoldoende voor het aflossen van zijn hypotheek.

Hij nam plaats in de Kyoto en startte de auto. Het ding kwam irritant zoemend tot leven. Waar vroeger motoren in figuurlijke zin “als een naaimachientje” konden lopen, gold dat nu in letterlijke zin. Godsamme wat miste hij zijn Hummer! Vrijwel geruisloos reed hij richting Mainstreet en daarna naar de highway richting de Mall. Het was een kwartiertje rijden. Hij trapte verveeld het gaspedaal helemaal tot onderin. De naald op de inmiddels verplichte verbruiksmeter schoot door naar 156 dollar per uur. Hij zag het en laat de snelheid wat zakken. Autorijden was ooit zijn lust en zijn leven, nu was het een activiteit die hem irriteerde en waar hij chagrijnig van werd.

Aangekomen in de mega-supermarkt viel hem direct op dat er een omvangrijke actie gaande was rondom de schappen met levensmiddelen. Alles werd opnieuw van prijslabels voorzien. Ooit werden de supermarkten langs de snelwegen gezien als kostenefficient, in de huidige situatie was het bevoorraden zeer kostbaar en het aantal klanten liep door het afgenomen autogebruik dramatisch terug.

Hij is het plotseling zat. Niet zat in de zin van: “morgen weer een nieuwe dag”, hij was het werkelijke kots- en kotsbeu. Hij had de afgelopen tijd al een aantal malen de balans opgemaakt. Sterker nog: een afscheidsbrief lag al klaar. Hij had alles wat hij kon bereiken inmiddels bereikt op zijn 35e. Zijn carriere was indrukwekkend geweest, hij had een kast van een huis, was getrouwd met de vrouw van zijn inmiddels lang vervlogen dromen en had twee gezonde kinderen. Hij had de wereld grotendeels gezien en was er niet vrolijk van geworden. Hij kon redelijkerwijs alleen nog maar verwachten dat het slechter zou worden. Slechter en frustrerender. Er was nog slechts 1 manier om snel en gemakkelijk een berg geld te genereren, in elk geval voor zijn vrouw en kinderen. Fuck Independence Day, life insurance: here I come!

Hij stapt vastberaden in de nog warme Kyoto en draait de auto in de richting van de betonnen muur, ongeveer een halve mijl in de richting van waar hij vandaan kwam. Hij ziet in de verte dat de jaarlijkse july 4th affiche er al tegenaan geplakt zit. Hij negeert het neurotische gejengel van de boordcomputer die registreert dat de auto in beweging is zonder dat de bestuurder de gordel draagt, zijn persoonlijke veiligheid is wel het laatste waar hij zich nu druk om kan maken. Hij kiest voor de optie “sportief” op de boordcomputer en trapt het gaspedaal weer tot onderin.

De auto maakt een sprong naar voren als hij “sportief” wegrijdt. De naald van de verbruiksmeter slaat met een tik tegen de rechter onderkant van de meter en de Kyoto moet voor het eerst in zijn bestaan een keer echt aan de bak. De muur nadert nu snel, op de affiche kijkt een jonge vrouw lachend in zijn richting. Ze heeft een knap gezicht en prachtige ogen die zijn aandacht opeisen. Hij schrikt toch nog even kort als hij 5 meter van de muur verwijderd is. Hij verwacht zijn leven als een film voorbij te zien trekken als hij plotseling de airbag keihard in zijn gezicht krijgt terwijl de Kyoto met een daverende dreun de betonnen muur raakt. “Made in Philadelphia, Pennsylvania,USA – 0704TH1776” is het laatste dat hij net boven het stiksel op een label aan de airbag leest als hij tegelijk met de airbag zijn laatste adem uitblaast....

Lees ook de blog over dit thema bij http://nannettegroenendal.hyves.nl/blog/13901297/Onafhankelijkheidsdag/9hKH/

Edwin Stans, 2008
Voor mijn andere blogs: http://edwinstans.hyves.nl/

Nu de dagen weer langer zijn en het tot ‘s avonds laat weer goed toeven is in de buitenlucht kunnen we weer steeds vaker genieten van de heerlijke geur van gebarbecued of zelfs gecremeerd / verkoold vlees. Lang leve het barbecueseizoen! Want er gaat toch eigenlijk niets boven de verfijnde geur van een perfect stukje vlees dat op een kolengestookte barbecue wordt bereid?

Wat is er nodig om een barbecue in alle opzichten te laten slagen en wat kun je beter achterwege laten? Dit is een beknopte uiteenzetting “Barbecuen, dat doe je zo!”. Barbecuen lijkt simpel, maar zoals bij elke eenvoudige techniek geldt ook hierbij dat er toch bepaalde valkuilen bestaan. Hieronder wordt met een beperkt aantal “golden rules” de aandacht gevestigd op de zaken die werkelijk het verschil maken tussen “een stukkie vlees opwarmen” en “culinair grillen” en tussen een gezellige avond en een verplicht nummer.

Golden Rules:
Laat je nooit verleiden tot de aanschaf van een elektrische barbecue. Een elektrische barbecue is voorspelbaar en saai. Er is nauwelijks sprake van rookontwikkeling en de kans op mislukking is vrij gering. Barbecuen hoor spannend te zijn, er moet een gerede kans bestaan op totale mislukking doordat het vlees tot vrijwel pure, elementaire koolstof wordt omgezet. En af en toe een venijnige steekvlam omdat er een druppel vet op de gloeiende kooltjes valt hoort er wat mij betreft gewoon bij! Niet van schrikken, gewoon je vlees een beetje verplaatsen zodat de vlammen er een beetje omheen slaan!

Laat je niets wijs maken over aansteken van je barbecue! Een echte barbecue steek je aan met een flinke scheut brandspiritus. Geen geklooi met aanmaakblokjes. Aanmaakblokjes zijn voorspelbaar en saai en waarschijnlijk ook nog slecht voor het milieu. Niet zo slecht als de rookontwikkeling als gevolg van verbrandend vlees natuurlijk, maar waarom zou je ook nog eens bij het aansteken van je barbecue onzorgvuldig omgaan met het milieu als je dit vrij simpel kunt voorkomen met spiritus?
Let op: het aansteken moet wel in 1 keer lukken, giet dus liever een halve fles teveel in je barbecue dan een paar druppels te weinig! Hou wel een beetje afstand, niets is zo funest voor je eetlust als de penetrante geur van schroeiende lichaamsbeharing.

Een mogelijke uitzondering op deze golden rule wordt gevormd door barbecue starters van bijvoorbeeld Weber. Deze zijn in tegenstelling tot aanmaakblokjes niet saai, maar ze verspreiden na aansteken een dikke pluim vettige zwarte rook, waarmee je onder gunstige omstandigheden buitenhangend wasgoed van een heel huizenblok in tien minuten tijd kan verzieken. Met het gebruik van deze starters ben je ervan verzekerd dat jouw barbecue avond tot in de verre omtrek merkbaar is (“goh, wat is het vroeg donker vandaag!”.

Kijk in godsnaam uit met salades. Kijk bij het barbecuen trouwens uit met alles dat op de schijf van vijf in de categorie groenten of fruit valt onder te brengen. Niets leidt zo af van het ware barbecuegevoel als gezonde hapjes. Kies je ervoor om te gaan barbecuen accepteer dan gewoon het feit dat je hiermee je spijsvertering voor korte tijd overbelast met volledig verzadigde vetten, pure cholesterol en deels verkoolde vleesproducten. Houdt jezelf daarbij voor dat het soms juist goed is om de boel eens even flink wakker te schudden van binnen! Hou er ook rekening mee dat je er nog een paar dagen last van kunt hebben…

Geniet van alcohol, maar drink met mate. Houdt dit ook in de gaten bij je gasten! Niets kan een barbecue zo verzieken als iemand die een mengsel van bier en worst over een brandende barbecue heen braakt. Dit is slecht voor de textuur van het vlees en bovendien voor de stalen onderdelen in je barbecue. Maagzuur in combinatie met hoge temperaturen is schadelijk voor het verfsysteem en vermoedelijk ook voor de microstructuur van het staal. Braak liever in de beslotenheid van een toiletpot of loop even een blokje om. Dat is wel zo fris voor de andere gasten!

Wanneer het vuur dooft vul dan tijdig de barbecue bij met kooltjes. Het gebruik van brandspiritus is in dit geval niet aan te raden maar kan een saaie avond wel ineens een onverwachte wending geven! Probeer liever met behulp van een wapperende krant het vuur aan te wakkeren. Neem hiervoor het rooster met het vlees van de barbecue! Verkoold vlees is nog tot daar aan toe, maar verbrand vlees bedekt met onvolledig verbrande briketten of houtskool kan leiden tot explosieve condities in je maag-darm kanaal en niets kan je barbecue zo verzieken als een explosieve situatie in je maag-darm kanaal!

Voorkom dat Jan en alleman zich gaat bezighouden met vlees omdraaien en andere handelingen die verricht moeten worden. Het wordt al snel een onoverzichtelijke puinhoop en je loopt het risico dat anderen aan de haal gaan met jouw stukje vlees. Ook goede adviezen zijn erg vervelend, die moet je dan ook gewoon afdoen als “lulkoek” of “pertinente bullshit”. Het is verdomme jou barbecue en als het ze niet bevalt dan zouten ze maar op! Niets kan een barbecue zo verzieken als een betweterige “kok” die het wel effe zal uitleggen aan je.

Accepteer niet dat mensen voortijdig stoppen met eten! Je hebt je best gedaan en je mag dan verwachten dat men niet al bij de eerste krampaanval onderuit gezakt op zijn of haar stoel gaat zitten zuchten: “het is best wel een beetje veel allemaal”. Gewoon die broeksknoop open zetten en dooreten! Niets kan een barbecue zo verzieken als mensen die ongeinteresseerd gaan zitten uitbuiken / opboeren op jouw tuinstoelen, terwijl er nog rijen sate en hamburgers rauw op borden staan te wachten. Grijp in deze situatie hard in wanneer de eerste afvaller zich aandient, stel een voorbeeld dat duidelijkheid schept richting de groep die ook al best een beetje vol denkt te zitten. Rot op, het moet wel gezellig blijven!

Tot zover de belangrijkste succesfactoren en tips & tricks. Bovenstaande tips zijn natuurlijk geen absolute garantie voor een leuke avond, misschien zijn er zelfs nog wel enkele essentiele zaken niet genoemd. Ik wil eenieder dan ook uitnodigen om mee te denken. Uiteindelijk ontstaat zo een “roadmap to the perfect barbecue”. En daar zijn we allemaal bij gebaat!

Mei 2008,
Edwin Stans

Voor mijn andere blogs: http://edwinstans.hyves.nl/

Na een periode van ernstig gebrek aan motivatie ben ik gisteren weer gestart met sporten. Gebrek aan motivatie is eigenlijk een understatement, de motivatie was in zijn geheel niet meer aanwezig en had plaatsgemaakt voor een verslaving aan de Nintendo-Wii. Met zo’n Wii kun je tennissen, bowlen, golven, noem maar op! En met een beetje goede wil kun je je zelfs wijsmaken dat je er de volgende dag spierpijn van hebt… Ideaal! Lekker een potje tennissen met een biertje erbij, een schaaltje met chips, een paar bitterballetjes, verzin het maar.

Toch ben ik sinds 2 maanden weer lid van een sportschool, maar ook bij deze sportschool geldt dat lid worden op zich nog niet helemaal voldoende is om te kunnen zeggen dat je lekker bezig bent met sporten. En dat is jammer! Sporten blijft voor mij namelijk een bezigheid waarvan ik serieus vermoed dat mijn lichaam er niet geschikt voor is. Ik beleef er geen enkele lol aan en ben vanaf de eerste minuut aan het aftellen tot het weer afgelopen is.

Al enkele jaren ben ik op zoek naar de ultieme sport. Een sport die leuk is om te doen, die je met de nodige flexibiliteit kan inpassen in je dagelijkse routine en waarvan je bovendien niet al te moe wordt. Tot op heden ben ik er niet in geslaagd om een sport te vinden die leuk is om te doen, leuker bijvoorbeeld dan het aan de bar bijkomen NA het uurtje sporten. Darten vormt hierop overigens een uitzondering en dat doe ik dan ook met plezier. Van darten is alleen nog nooit iemand echt veel gezonder of fitter geworden. Sterker nog: de beste darters hebben een enorm dikke pens, kunnen nog geen 20 meter hardlopen en hebben grotere borsten dan hun echtgenote.

Sporten is voor mij een noodzakelijk kwaad geworden. Ik weet dat het gezond is en dat je ermee voorkomt dat je al voor je veertigste zowel de conditie als het figuur hebt van een 75 jarige. Ook weet ik dat het een goed middel is om even de zinnen te verzetten en dat het een probaat middel is om je wat lekkerder in je vel te voelen. Bij mij werkt het echter helaas niet zo. Ik vind dat ik iets aan sport moet doen, maar hoop nog altijd op een fitness apparaat dat ook alle inspanning zelf voor je levert.

Gisteren was het weer zover, ik had geen enkel excuus meer om niet te gaan sporten en per slot van rekening was ik ook alweer zo’n twee maanden lid van de sportschool zonder dat ze me daar zelfs maar gezien hadden. Kortom: time to have some serious fun! Uiteraard haalde ik mijn broer met de auto op, het zou ons niet gebeuren dat we al voor het betreden van de sportschool moe en bezweet waren! We hadden een squashbaan gereserveerd en we liepen direct naar de squashbanen. Het was minstens 30 graden, uitgerekend deze week viel dit jaar in Nederland de zomer. Na 10 minuten begon ik zwarte vlekken te zien en voor ik het in de gaten had was de eerste krachtterm na een gluiperige lage bal onderin de rechterhoek een feit in de nieuwe sportschool.

Het bleef gelukkig bij die ene verbale uitschieter van mijn kant, mijn broer deed er echter nog een groot aantal ferme scheppen bovenop. Als er iets gespierd raakt na een avondje sporten dan is het wel ons taalgebruik! Na drie kwartier zaten we met zo’n goor sportdrankje aan de bar bij te komen. Gadverdamme: waarom smaken al die health drinks toch hetzelfde terwijl ze duidelijk een andere kleur uitstralen, bedacht ik mij. Waarom moet alles dat gezond is altijd ranzig zijn ofwel dodelijk vermoeiend? Toch nog enigszins voldaan realiseerde ik mij dat de eerste squashavond na een periode van onthouding een feit was. Na een tijdje kwam echter weer de onvermijdelijke vraag: “Is dit het nou echt?”. Vertwijfeld verlieten we de sportschool. Gelukkig hadden we een abonnement afgesloten voor een periode van 3 maanden, we zaten al op tweederde…

Om nog in een enigszins acceptabele vorm te komen voordat ik in de zomervakantie met mijn kinderen naar het onvermijdelijke zwembad ga en omdat mijn arts beweert zich serieus zorgen te maken om mijn cholesterolgehalte en bloeddruk zal ik toch iets moeten doen de komende tijd. Het Southbeach dieet in combinatie met fietsen zou weleens de ideale mix kunnen worden… Wie herkent het bovenstaande verhaal en kan voor mij bevestigen dat dit wel eens zou kunnen gaan werken?

Voor andere “succes stories” op het gebied van sport en lifestyle:

http://edwinrobert1968.hyves.nl/blog/2951859/Schijt_aan_Sonja_momenten/ZxQn/
http://edwinstans.hyves.nl/blog/8764335/Vloeken_Mag_het_een_onsje_meer_zijn/kXHL/
http://edwinstans.hyves.nl/blog/5639195/Body_Mass_Index_in_relatie_tot_Squashen/A1kW/
http://edwinstans.hyves.nl/blog/5347966/Vouwfietsen_en_het_Openbaar_Vervoer_hoe_Masochistisch_moet_je_zijn/9qgn/
http://edwinstans.hyves.nl/blog/6111456/Knusse_Kleedhokjes_in_Drukke_Zwembaden/-uQs/

Mei 2008, Edwin Stans
http://edwinstans.hyves.nl/

Ook zo’n onvoorwaardelijk liefhebber van voetbal? Ik niet! Ik heb het een beetje opgegeven met deze sport. Ik heb niets tegen voetbal op zich, ik heb eigenlijk tegen geen enkele officiële sport bezwaren. Voetbal is een sport die leuk kan zijn om als toeschouwer te volgen en ik kan me voorstellen dat het ook een sport is die leuk is om zelf te beoefenen. Bovendien is het een teamsport en ook dat spreekt me aan. Al deze eigenschappen zijn echter ook van toepassing op sporten als hockey, basketbal, volleybal en korfbal. Wat maakt voetbal zo bijzonder dat het grotendeels de inhoud bepaalt van sportprogramma’s en hoe kan het dat voetbal af en toe zelfs de politiek beheerst?

Is het de complexiteit van het spel? Vermoedelijk niet, het doel van het spel is erg simpel en duidelijk: bal in het net is doelpunt, period! Daarnaast zijn de uitslagen getalsmatig doorgaans niet spectaculair in vergelijking met bijvoorbeeld het al genoemde basketbal, er komen geen extreem gevaarlijke situaties in voor zoals bijvoorbeeld bij Formule 1 races en er worden geen records gebroken op het vlak van het menselijk kunnen / fysieke grenzen, zoals bij bijvoorbeeld schaatsen, atletiek, zwemmen, etc.

Het moet te wijten zijn aan de omvang en de complexiteit van het wereldje rondom deze sport. Een wereldje dat zich onder andere kenmerkt door de onwaarschijnlijke hoeveelheid al dan niet zelfbenoemde ervaringsdeskundigen. Experts die op semi-wetenschappelijke wijze wedstrijdsituaties met chirurgische precisie ontleden en daarop vervolgens commentaar geven op een manier alsof het ze het over rocket science hebben in plaats van over een spelletje met een leren bal. Welk genie heeft bedacht dat voetbalcommentaar moet klinken alsof het de recente ontwikkelingen in de Gazastrook zijn die worden doorgenomen?
Denk bij deze uiteenzetting aan een verlopen kop met een foute coupe, een rommelige snor en een rafelig colbert. Laten we God danken voor het feit dat Johan Derksen verstand van voetbal heeft, je moet er toch niet aan denken dat hij zich met serieuze zaken zou gaan bemoeien….

Het commentaar achteraf is trouwens wat mij betreft van evenveel informatieve waarde als bijvoorbeeld de mening van de pianolerares van onze buren. Het is bovendien helemaal niet zo moeilijk om achteraf aan de hand van beelden alternatieven te bedenken voor keuzes die spelers moesten maken in fracties van seconden, als je daar als ervaringdeskundige achteraf zeeën van tijd voor hebt! “Als speler A niet de op rechts vrijstaande speler B had aangespeeld maar de aanstormende en wellicht doorbrekende speler C vanaf links, dan was het een heel andere wedstijd geworden!”. “Ja natuurlijk, droplul! Voor die conclusie hoef je verdomme geen 100 jaar gevoetbald te hebben, dat is gewoon een feit!”.

Zouden de ervaringsdeskundigen, als je ze erop zou wijzen, snappen dat het strontvervelend is om herhalingen tot soms wel 5 keer te zien van elke bijzondere wedstrijdsituatie, voorzien van hun briljante maar effectief zaaddodende commentaar? Ik betwijfel het. Ik ben plotseling ook erg benieuwd naar het landelijke watergebruik tijdens voor- tussen- en nabeschouwingen van voetbalwedstrijden als gevolg van plotselinge landelijke pieken in toiletgebruik. Want wie snakt er nu niet naar om even heerlijk naar zijn eigen gezeik te luisteren na een minuutje Johan Derksen of het brallerige, betweterige geleuter van een andere ouwe voetbalveteraan??

Waarom toch altijd dit pretentieuze gelul rondom voetbal? Welnu: eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig, zoals eigenlijk het hele walgelijke wereldje rondom topvoetbal. De voetbalsport wordt tegenwoordig beheerst door de commercie. Voetbal is uiteraard niet de enige sport waarbij dit een rol speelt, maar bij voetbal is men wel zo ongeveer het verst doorgeslagen. Op televisie is het bijvoorbeeld kennelijk niet meer mogelijk om iemand te interviewen over voetbal zonder dat daarbij een bord achter de geïnterviewde opdoemt met minstens 60 sponsornamen. Voetbal verkoopt, en zo ook de zendtijd rondom de wedstrijden. Elke 20 minuten of iets dergelijks kan er een reclameblok ingeknald worden en dat levert geld op.

Wordt er dus even niet gevoetbald, dan moet er maar even over voetbal geluld worden! Als het maar tijd vult. En zijn we uitgeleuterd over het spelletje zelf dan is het altijd interessant om te weten dat de spits van topclub A net geholpen is aan een vervelende bijbalinfectie of god mag weten wat voor andere genante klotenkwaal, waardoor dat laatste sprintje van vorige week nog dagenlang zorgde voor een zeurende pijn vanuit de kruisstreek. Logisch dat de vedette in kwestie in die week niet zo lekker in zijn vel zat en daardoor zijn hond een paar pesttrappen verkocht nadat hij de Botox in de bovenlip van zijn vrouw tot achter haar neusschotje gestompt had….

Alle gekheid op een stokje: voetbal is een leuke sport, maar de scene rondom de sport is verwend, verziekt en verpest door de astronomische bedragen die er in rond gaan als gevolg van commerciële belangen. Dit geldt voor de spelers, de trainers en de technische staf van voetbalclubs en niet te vergeten de voetbalbond KNVB. Wie herinnert zich niet Henk Kesler, die furieus reageerde op de politieacties enige tijd geleden? Die verwende kereltjes van de politie zouden er geen cent bij moeten krijgen wat hem betrof. Maar als er ergens verwende kereltjes werken dan is het wel in het wereldje van Henk zelf. Henkie snapt het concept “politie” ook niet helemaal denk ik. Henk: Wake up!! Jouw sport veroorzaakt overlast! JIJ moet er in eerste instantie wat aan doen voor rekening van JOUW bond!!

Dan toch ook nog maar even iets over supporters. Geen kwaad woord over supporters! Het is absoluut geen debiele actie om je eigen stadion al voor de wedstrijd in de fik te steken. Ook is het verre van ontzettend stom om te proberen elkaar voor en na de wedstrijd verrot te slaan, voetbal is per slot van rekening niet voor mietjes! Verder getuigt het van enorm veel klasse, stijl en intelligentie om elkaar, de spelers en de arbitrage massaal de meest gruwelijke ziektes toe te schreeuwen tijdens een wedstrijd. Er gaat niets boven een flinke dosis Neanderthaler-achtig geblèr en oorverdovend gefluit als je in het weekend lekker met je kids naar een voetbalwedstrijd gaat.

Ik wil overigens mijn excuses aanbieden aan de vele clubs waarbij de genoemde problemen geen noemenswaardige rol spelen, ik denk dat deze clubs nog altijd veruit in de meerderheid zijn. Het is alleen helaas zo, dat het vermelden van onlusten een hogere commerciële waarde vertegenwoordigt dan de vermelding dat de sfeer bij bijvoorbeeld Sparta weer zo goed was….

Praten over voetbal kan ook erg leuk zijn, luister maar eens naar Veronica op maandagochtend rond kwart over 8. René van der Gijp geeft daar commentaar op wedstrijden die gespeeld zijn in het weekend ervoor. Hij begrijpt de rol en plaats van voetbal in de maatschappij en is in staat te relativeren. Voetbal met een korreltje zout… en zo hoort het!

April 2008,
Edwin Stans

Voor mijn andere blogs kun je je aanmelden op http://edwinstans.hyves.nl/

Komen de volgende situaties en constateringen je bekend voor, lees dan verder! In alle andere gevallen: wacht maar tot je zelf 39 bent!

1. Je merkt in het uitgaanscircuit dat uitsmijters langzaam maar zeker jonger lijken dan jijzelf
2. Met jouw binnenkomst stijgt de gemiddelde leeftijd van het publiek significant
3. Men denkt in eerste instantie dat je je dochter komt ophalen als je naar binnen loopt
4. Je spreekt met je vrienden af via je zakelijke e-mail adres/agenda en moet vervolgens thuis controleren of je wel echt kunt. 3 van de 4 keer moet je de afspraak verzetten
5. Je vindt het geen probleem meer wanneer je BOB bent en hebt er geen moeite mee om een avondje cola te drinken
6. Als je het stappen zat bent dan zeg je dat gewoon en vervolgens gaan jij en je vrienden gewoon naar huis

Afgelopen vrijdagavond was het weer stappen geblazen met een paar hele goeie vrienden. Dat stappen doen we al sinds onze HTS tijd, we spreken zo’n 3 tot 4 keer per jaar af. Het is altijd gezellig, we drinken teveel, eten te ongezond, praten teveel en rond een uurtje of half 3 gaan we weer naar huis. Daar slapen we dan veel te kort, omdat we absurd veel te vroeg wakker gemaakt worden door kinderen die je te enthousiast, liefst met beide knieën naar voren, bespringen, waardoor je te snel naar het toilet moet rennen terwijl je eigenlijk nog te slaperig bent. “Te oud”, is dan meestal de eerste enigszins geordende gedachte die bij je naar boven borrelt op zo’n te vroege ochtend.

Dat korte slapen is trouwens iets waar je steeds langer last van heb als je geen 18, geen 28 en zelfs geen 38 meer bent. Vroeger duurde zo’n kater een dag, tegenwoordig ongeveer tot halverwege de week die erop volgt. Ik houd mezelf voor dat dit een kwestie is van gebrek aan training, maar als ik heel eerlijk ben geloof ik daar zelf geen zak van. En voor een trainingskamp om dit probleem rigoureus aan te pakken krijg ik thuis waarschijnlijk ook de handen niet op elkaar…

Zo’n 20 jaar geleden zijn we begonnen met dit periodieke uitje, in de tijd dat we allemaal afstudeerden in Rotterdam. We lopen nu alle vier tegen de 40 en de laatste jaren bekruipt mij soms het onbehaaglijke gevoel dat we in relatie tot het andere uitgaanspubliek rondom ons best wel “ineens” oud zijn. Het is natuurlijk nog niet zo dat anderen ons uit respect met een bezorgde blik hun zitplaats aanbieden, maar ik heb wel soms het gevoel dat men denkt: “Teeeeeering! ga toch lekker met een krat bier in je tuin zitten ouwe lul!”, of erger nog: “pleur eens effe lekker op hier, stelletjes pedo’s!”.

Best wel confronterend dus, dat stappen als je goed oplet en er bij nadenkt. We zijn absoluut niet van plan om binnenkort met het stappen te stoppen, maar ik begin mij wel zo af en toe af te vragen vanaf welke leeftijd stappen echt gênant begint te worden. Uiteindelijk zal ons uitgaansgedrag een bepaalde maatschappelijke acceptatiegrens overschrijden en wat moeten we dan in godsnaam? Als ik naar mijzelf kijk: vroeger vond ik het gênant als ouderen zich bleven gedragen als 16-jarigen en zelfs nog probeerden contact te leggen met de 20 jaar jongere generatie. Het bedoelde gedrag zie ik bij mij en mijn vrienden gelukkig niet, maar misschien is blindheid hiervoor wel een teken van ouderdom. Verdomme, het kon al wel eens erger zijn dan ik dacht!

Waar we vroeger meestal naar Rotterdam gingen, naar het Stadhuisplein of de Oude Haven, en ons ’s morgens met de taxi terug lieten rijden blijven we nu vaak in onze woonplaats en halen we elkaar met de auto op. Waar we vroeger tijdens zeilvakanties wel eens met z’n tweeën een fles whisky op het achterdek nuttigden voordat we überhaupt gingen stappen donderen we nu al van onze stoel af na een paar Triples en wat gewone biertjes. Het enige dat nog op peil lijkt is onze eetlust, aan het einde van het stappen werken we nog dezelfde onwaarschijnlijke hoeveelheden fastfood weg als 20 jaar geleden, maar goed: dat is dan ook iets waar we nog regelmatig op trainen. De verhalen waar we elkaar mee bestoken zijn overigens wel beter geworden en de tijd gaat op zo’n avond sneller dan 20 jaar geleden.

Als we objectief op zo’n avond om ons heen kijken, net voordat de alcohol ingrijpt en de gezelligheid het vaag zeurende gevoel van onbehagen verdringt, kunnen we niet om het feit heen dat we tegenwoordig toeschouwer in plaats van deelnemer zijn in het uitgaansgebeuren. En eerlijk is eerlijk: het stappen is door de toeschouwerrol een stuk relaxter geworden. Het nerveuze gedrag van pubers die zich verslikken in sigarettenrook en bier en die in de plee, schommelend van al het bier, vrolijk lallend over hun eigen schoenen heen staan te zeiken is trouwens gewoon erg vermakelijk vanuit een toeschouwer positie. Wat minder hoog is het entertainmentgehalte als we onderweg naar de shoarmatent wat kotsende kids tegenkomen, die vermoedelijk net als wij wat te weinig getraind hadden de laatste maanden en net even te lang doorgebierd hadden.

Gelukkig zijn we lang niet de enigen van onze generatie die veel lol beleven aan het uitgaan, maar hoe lang we ons dit soort uitjes nog zonder gene kunnen permitteren is een beetje onduidelijk. Rest nog steeds de vraag: tot wanneer is dit nog met goed fatsoen vol te houden, wanneer rest ons geen ander uitje meer dan de bingo-avond in het buurthuis of een klaverjasfeestje bij de locale korfbalvereniging?

Please advise….

Voor mijn andere blogs: http://edwinstans.hyves.nl/

Edwin Stans,
Maart 2008

Het is zaterdagochtend en ik heb even drie kwartier “over”. Normaliter betekent dit dat ik een rondje winkelcentrum doe waar ik even rondneus in de elektronicawinkels, even een kop koffie drink of langs de slijter loop. Maar het is stralend weer, de zon schijnt uitbundig en het voelt voor de verandering eens winters koud aan. Ik besluit om een rondje park te doen.

In het park is het nodige veranderd in de loop van de tijd. Het park was vroeger een echt park waar je niet in een oogopslag dwars doorheen keek. Nu lukt dat zonder probleem, een groot deel van het park is parkeerplaats geworden en daar komt nog bij dat de gemeente jaren geleden besloten heeft om de Metrolijn door te trekken vanaf Rotterdam. Het park lag een beetje in de weg en men heeft toen bedacht dat de Metro dan maar dwars door het park heen gepleurd moest worden. Op een meter of 8 hoogte en daar worden zo’n traject en zijn omgeving niet bepaald mooier op, het parkeerplaatspanorama is er behoorlijk door verziekt.

Het traject staat op simpele doelmatige betonnen zuilen die ontworpen zijn zonder enig gevoel voor design en de omgeving waarin ze geplaatst zijn. Voor de afwerking van de liggers waarover de Metro rijdt is gekozen voor afzichtelijk blauwe aluminium platen, die bijna doen terugverlangen naar de gezellige en warme tijden van het Warschau-pact in de periode van de koude oorlog. De Metrobaan is in het park net zo op zijn plaats als Geert Wilders in een moskee.

Ik ken het park nog van de tijd dat ik op de middelbare school zat. De MAVO waar ik van begin jaren 80 op zat stond aan de rand van het park, naast de school voor HAVO en VWO. In die tijd was zoals gezegd het park nog een echt park, met slootjes, bruggetjes, een vijver en grasvelden waar we ’s zomers soms voetbalden tijdens het gymuurtje.

Als ik halverwege op de parkeerplaats loop komen de scholen in zicht. De woningen naast de MAVO lijken onveranderd sindsdien. Uit een van de schoorstenen op het rijtje huizen dat slechts door een sloot gescheiden is van de zijkant van de school, zie ik een wolkje waterdamp komen. Ik voel een soort schok als ik me realiseer dat ik 25 jaar geleden naar dit zelfde damppluimpje keek om kwart over acht ’s ochtends tijdens de Aardrijkskundeles. Alhoewel het toen nog donker was is de herinnering nu glashelder. “Jezus!”, denk ik terwijl ik de school nu wat dichter genaderd ben. Ik kan mij zelfs nog herinneren dat ik kijkend naar die schoorsteen ijskoude handen had, omdat ik 5 minuten eerder voor de schooldeur met wat vrienden nog een sigaret had staan roken in de vrieskou. Roken was een van de vaardigheden die ik daar op die school had verworven.

Op het schoolplein staat nog hetzelfde stenen beeld als 25 jaar geleden. Ik vond er toen geen fuck aan en ik kan er nog steeds het mooie niet aan ontdekken, wat ik overigens meestal heb met kunst. De aula die uitkijkt op het plein is nu deels in gebruik als leslokaal, maar verder is alles in grote lijnen nog hetzelfde. De school is natuurlijk dicht op zaterdag, dus er valt niet zo heel veel te zien. Toch zie ik in gedachten ineens weer heel veel gebeuren als ik door de voordeur naar binnen gluur.

In de gang hoor ik weer de intercom waarmee voor de pauzes namen werden omgeroepen van leerlingen die zich “even moesten melden”. Ik kan mij nog de stem voor de geest halen van de adjunct directeur die het opnoemen van de namenlijst tot een ware kunst verheven had. Als je naam genoemd werd dan zat je meestal goed in de shit, mijn naam klonk minimaal wekelijks door het intercom systeem; ik zat vrijwel 4 jaar lang in de shit vanwege mijn chronische probleem ten aanzien van gezag.

Aan de rechterkant naast de ingang was vroeger de stencilkamer van de concierge gesitueerd. Het rook hier altijd naar ozon en de geur van vers stencilwerk. Tegenover de stencilkamer waren de lerarenkamer en de kamers van directeur en adjunct directeur gevestigd. Beide kantoren waren voor mij bekend terrein, ik had er menig pittige monoloog moeten aanhoren als ik weer eens een beetje uit de bocht gevlogen was in mijn jeugdige enthousiasme. Aan het rechtereinde van de gang bevond zich de aula met aan het begin een soort keukentje van waaruit koeken, thee en koffie werden verkocht door een concierge die in mijn beleving toen al 70 jaar oud was. De beste man had een achternaam die schreeuwde om ranzige verbasteringen ervan.

Aan het linkereinde van de gang waren de garderobe en de ingang van het gymlokaal met de aparte kleedkamers voor jongens en meisjes. Hier werd gesport al werd er ook behoorlijk wat afgekloot, afhankelijk van welke leraar er les gaf. De hoofdgang had een paar zijgangen waarlangs zich de lokalen van de begane grond bevonden. Handenarbeid, natuurkunde, scheikunde, engels, nederlands, wiskunde, biogie, frans en duits werden op de begane grond onderwezen. Boven waren de lokalen voor handelskennis, wiskunde, geschiedenis, engels, aardrijkskunde en een soort wissellokaal waar alles gegeven kon worden.

De MAVO tijd was grandioos. Ik heb in die 4 jaar zelfs nog wel wat opgestoken, maar toch vooral een waanzinnig gezellige en uitbundige periode meegemaakt. Ik heb de grenzen van de school en mijzelf uitvoerig verkend en heb als tol hiervoor honderden malen het schoolreglement overgeschreven. Dat was een standaardconsequentie voor uit een les gestuurd worden. Minder standaard was het briefje dat je soms mee naar huis kreeg ter ondertekening van beide ouders/verzorgers. Drie van die briefjes in 1 maand tijd betekende een schorsing van 3 dagen. Drie van die briefjes op 1 dag trouwens ook, merkte ik na een tijdje. Je kreeg dan geen bonus-schorsingsdagen omdat je ze zo snel gespaard had of omdat je zo gedreven was.

Op de MAVO moest ik het vooral hebben van het gemak waarmee ik vriendschappen aanlegde. Ik blonk zeker niet uit in sport. Als ik al een keer ergens de hoogste score van de klas mee haalde dan was dit hooguit dat ik na een rondje rennen of een coopertest de allerhoogste hartslag van de klas had. Maar goed: ik rookte wel! Ik kon erg makkelijk heel veel leren in korte tijd. Het ging te makkelijk eigenlijk, waardoor ik zeeën van tijd had om allerlei bizarre stunts te bedenken. Deze stunts zorgden altijd voor veel afleiding waardoor de tijd omvloog.

Absolute hoogtepunten waren de klasse-avonden, het zeilkamp in de derde klas en het eindexamenfeest. Het eindexamenfeest begon ’s avonds om 8 uur en eindigde de volgende ochtend om een uur of 10. Tijdens het eindexamenfeest werd de onderlinge band nog een keer stevig aangehaald, waarna hij de volgende dag voor de meesten definitief verbroken werd. Na de hele nacht te hebben gefeest, gelachen, gegeten en gedronken en elkaar de meest fantastische beloften te hebben gedaan namen we ’s morgens afscheid en gingen we in de maanden daarna allemaal een andere richting in. Naar MEAO, MTS, MDS, noem maar op. In elk geval weg van de MAVO en weg van het park.

Achter mij raast de Metro langs op de met afstand lelijkste Metrobaan van Europa en ik beëindig mijn kijkdoossessie via de voordeur van MAVO. Ik loop nog een keer om het gebouw heen langs de lege lokalen. 22 jaar geleden liep ik hetzelfde rondje, na het eindexamenfeest. Ik was toen compleet tevreden maar doodmoe na een nachtje doorhalen en ik zat vol idealen en zag weinig beperkingen voor mijzelf om ze te realiseren.

Wat was het een fantastisch tijd, die jaren 80! Je leek aan veel minder meer dan genoeg te hebben en het leven leek een stuk eenvoudiger… of was dat slechts schijn?

Voor mijn andere blog: meld je aan op http://edwinstans.hyves.nl/

Edwin Stans,
Februari 2008

Soms kan ik het niet laten en moet ik even afgeven op Nederland en de inmiddels wat mij betreft terminale fase van ziekelijke truttigheid en volslagen ongeloofwaardigheid waarin ons land zich bevindt. Deze week hoorde ik, terwijl mijn onderkaak van verbazing bijna uit de kom zakte, hoe minister Jacqueline Cramer een voor mij nieuw woord lanceerde zonder hierbij te verblikken of te verblozen. Snelwegpanorama, ik had er echt nog nooit van gehoord!

Zij gebruikte het woord tijdens een interview dat ze langs de A12 bij Woerden gaf naar aanleiding van haar besluit om geen windmolens op deze locatie te plaatsen. De locatie betrof namelijk een nationaal landschap en was bovendien een zichtlocatie vanaf de snelweg, vanaf nu bekend als snelwegpanorama. Het kon volgens onze minister niet zo zijn dat juist hier windmolens geplaatst zouden worden. Dit moet een beetje in de context gezien worden van de toch wel heftige vervuilingsproblematiek in grote delen van Nederland. Bovendien moet in 2020 minstens 20% van de energie duurzaam zijn. De 4 windmolens langs de A12 waren voor de provincie Utrecht nodig om aan de gestelde eis te kunnen voldoen.

Ik kan met de beste wil van de wereld geen reden bedenken waarom iemand zich druk zou moeten maken om een paar windmolens extra langs een snelweg dwars door het groene hart. Als ik in mijn auto zit zal het mij werkelijk aan mijn reet roesten of er langs de weg windmolens staan of niet. Het enige waar ik mij zorgen om zou kunnen maken is de vraag hoe groot de kans is dat een blad of deel van een blad van zo’n windmolen aflazert en op mijn auto terecht komt. Maar dat is het gevolg van beroepsdeformatie en ik ben daarin waarschijnlijk een uitzondering. Aantasting van het snelwegpanorama is echter een totaal oninteressant en irrelevant gegeven en bovendien staan er langs snelwegen in Nederland al vele honderden windmolens. Kennelijk heeft een groepje fanatieke snelwegpanorama-fetishisten heeeeel erg veel duurzame energie gestoken bij het bedenken van het totaal overbodige maar succesvolle initiatief om hier eens iets aan te gaan doen.

Terwijl de minister haar onbegrijpelijke besluit in politieke bewoordingen voor een televisiecamera toelichtte was op de achtergrond het betreffende snelwegpanorama op de locatie langs de A12 te zien. Gewoon een leeg weiland met wat sloten, een groepje zichtbaar opgeluchte koeien en een paar verdwaalde bomen; een nationaal landschap wat ook op honderden andere locaties te zien is. Ik ben verwoed automobilist en heb dus niets tegen asfalt, toch kan ik niet anders dan concluderen dat het enige waardoor het nationale landschap hier verstoord wordt de A12 zelf is en tijdens het interview uiteraard het hoofd van Jacqueline Cramer. Langs de A12 bij Woerden waren, zeker op dat moment, echt geen windmolens nodig om het panorama te verzieken. Jacqueline Cramer heeft volgens mij dezelfde kapper als wijlen Wim Duisenberg.

Was het gegaan over het plaatsen van een kerncentrale of raffinaderij dan had ik nog wel enig begrip op kunnen brengen voor de bezorgde milieubeweging van Woerden en omstreken, maar het gaat hier potverdomme gewoon over een paar windmolens! Rondom het hele IJsselmeer, de Grevelingen, de Maasvlakte, noem maar een locatie met veel ruimte op: overal staan windmolens! Wat veel vervelender is voor het snelwegpanorama zijn flitspalen, busbanen en reclamezuilen. Niet dat ik vind dat daar iets aan gedaan zou moeten worden, er zijn wel belangrijker zaken om je druk over te maken. Het imago van Nederland bijvoorbeeld, dat er, door al dat windmolengezeik temidden van een polderlandschap vol koeienstront met een minister die met droge ogen beweert dat het snelwegpanorama echt belangrijk is, niet bepaald robuuster en geloofwaardiger op wordt. Wat een TRUT-land!

Edwin Stans, februari 2008
Voor mijn andere blogs kun je je aanmelden op http://edwinstans.hyves.nl/

Spaarsystemen, wie kent ze niet? Waar je vroeger je tong kapot likte bij het inplakken van honderden zegeltje en je je een RSI-duim knipte om allerlei spaarpunten van verpakkingen te verwijderen sta je vandaag de dag met handenvol plastic spaar-cards bij de kassa zoals de Airmilespas, de Rocks-pas, de Bonuspas, de kluscard, de kappercard, de kledingwinkelcard en noem ze allemaal maar op. Lang leve de spaarsystemen waarmee je voor kortingen spaart of waarmee kortingen direct in mindering gebracht worden op het aankoopbedrag.

Meedoen aan zo’n spaarsysteem kan echter niet zomaar, daar moet je wel wat voor doen!!
Ook de bedrijven die achter deze vernuftige spaarsystemen schuilen zijn namelijk verwoede spaarders en verzamelaars. Ze verzamelen persoonlijke gegevens van hun trouwe klanten! Het werkt eigenlijk als volgt: ben jij bereid om een aantal persoonlijke gegevens af te staan aan het bedrijf dat een spaarsysteem aanbiedt dan krijg je in ruil voor je gegevens een pasje waarmee je lekker makkelijk kunt sparen voor korting. Vervolgens wordt op basis van de kassabon waar de spaaractie slim aan verbonden zit geregistreerd en vastgelegd wat je aankoopgedrag is.

En we pikken het allemaal! We willen per slot van rekening geen cent teveel betalen, kom maar op met die pas! En wat geeft het als je naast adresgegevens ook je persoonlijke voorkeuren over van alles en nog wat, je bankrekeningnummers, je gezinssamenstelling, het opleidingsniveau van je hele gezin, het merk van je auto, je favoriete deodorant, etc., etc. moet invullen? Waarom zou je eigenlijk niet meteen ook je netto jaarsalaris, een overzicht van je medische geschiedenis, je sexuele voorkeur en frequentie, je favoriete standje en je maandelijkse hypotheeklast invullen? Niks mis mee toch?

Hoe ver zouden we trouwens gaan in onze honger naar spaarpunten en leuke acties met bioscoopkaartjes en debiel ogende knuffels. Zegeltjes sparen en een airmilespas in je zak hebben is de normaalste zaak van de wereld, maar wat zouden we doen als er iets meer verwacht wordt dan wat informatie? Wat is onze privacy ons waard?
Het lijkt me eigenlijk wel leuk om iets heel origineels te bedenken in spaarland. Geen zegeltjes, geen pasjes en geen bonnetjes, maar gewoon iets “totally out of the box”. Het zal de gemiddelde klant niet snel te ver gaan met dit soort dingen!

Ik zie de gemiddelde Nederlander er bijvoorbeeld best voor aan met kartonnen ezelsoren op het hoofd en een leuke actiesticker over beide ogen heen geplakt blind door de supermarkt te lopen als dit korting of een paar Pokemonknikkers oplevert. Of iets extremer: ik zie de gemiddelde Nederlander er voor aan om met een vlag, die los wapperend uit de gulp hangt, voorzien van een persoonlijke streepjescode op het uiteinde van de wimpel, een dansje te maken op de lopende band bij de kassa voor een paar leuke hebbedingetjes. “Hoera!! Het is weer Vlag-aan-je-stok-week bij de Aldi!!”. Suggesties zijn welkom!

Zijn persoonlijke gegevens nu echt noodzakelijk voor een efficiënte bedrijfsvoering binnen de betreffende winkelketen en is de compensatie voor het verstrekken van deze gegevens nu echt in balans met de mate waarin je jezelf exposeert? Ik kan het mij niet voorstellen! Waar het vooral om lijkt te gaan is het principe van het loyaliteitsprogramma, een programma gericht op de gedachte dat een sparende klant bij winkel A niet snel naar winkel B zal gaan als hij of zij de keuze heeft.

Als je bedenkt welke informatie kan worden gedestilleerd uit hetgeen je op een aanmeldingsformulier voor een spaarsysteem invult dan kun je alleen maar concluderen dat dit eigenlijk bizar is. Over gedestilleerd gesproken: Gall & Gall weet exact hoeveel whisky en andere sterke drank ik drink en of ik voor kwantiteit ga of kwaliteit. Etos weet exact hoeveel paracetamol we als gezin verbruiken en hoe vaak we thuis verkouden zijn en of we mogelijk nog wat genante kwaaltjes onder de leden hebben.

Albert Heijn spant qua veelzijdigheid in spaarsystemen de kroon. Bij Appie kun je je Airmilespas gebruiken, je bonuspas en je kunt ook nog losse zegels kopen. Dankzij het bonuspassysteem weet AH hoeveel meter toiletpapier we wekelijks verbruiken, hoeveel toiletreiniger we verbruiken en hoe deze hoeveelheden zich verhouden tot het meerjaren wijk-gemiddelde.
AH registreert niet alleen ons koopgedrag maar beïnvloed ook nog eens onze productkeuze door bij een aantal artikelen aan te geven dat er bonuskorting op van toepassing is. AH weet wat we eten, drinken, hoe gezond we leven en hoe ingeburgerd we al zijn. Op de AH website ontdekte ik tot mijn stomme verbazing dat je alle producten kunt zien die je er ooit gekocht hebt als je alleen het nummer van je bonuspas invult. De vraag wat iemand met deze info kunt doen is niet relevant: je persoonlijke gegevens liggen gewoon te grabbel als iemand jouw pasje vindt of “leent”!

Er werd ooit beweert dat bekendheid met het koopgedrag van mensen zou kunnen zorgen voor doelgerichte marketing en betere afstemming van het aanbod. Gezien de dikke pakketten met reclamefolders die wekelijks ongeadresseerd op de mat vallen geloof ik daar jammer genoeg geen zak van! Ik weet ook niet wat men met onze persoonlijke gegevens doet, ik denk eerlijk gezegd dat de bestanden die deze gegevens bevatten worden verkocht aan telemarketingbedrijven, die er doelgericht mee gaan bellen tijdens het eten!

Of aan verzekeringsmaatschappijen die er weer een heel ander doel mee voor ogen hebben. Er komt een dag dat een verzekeraar je ziektekostenverzekeringspremie verhoogt omdat is vastgesteld dat je toch eigenlijk wel erg veel cholesterol-rijke producten en cafeïnehoudende koffie afneemt bij de supermarkt…

Edwin Stans,
Februari 2008
Voor mijn andere blogs kun je je aanmelden bij http://edwinstans.hyves.nl/