4 Jul, 06:49, 151 x viewed

Hij opende de voordeur van zijn vrijstaande woning en stapte de houten veranda op. De zon raakte hem vol in zijn gezicht toen hij uit de beschutting van de zonwering stapte. “Lang leve het broeikaseffect!”, dacht hij terwijl hij de krant opraapte die nog geen 10 minuten geleden door de krantenjongen op zijn veranda was gesmeten.. Hij snelde even langs de koppen op de voorpagina; weinig verassingen deze derde juli van 2011. De olieprijs schommelde nog steeds rond de 275 dollar per vat, het amerikaanse leger bereidde haar terugtocht uit Iran voor en Al Qaeda had via een nieuwe videoboodschap een heilige oorlog tegen het westen uitgeroepen. “Dankzij Al Qaeda worden er in elk geval nog steeds videorecorders verkocht”, dacht hij.

De derde oliecrisis had er hard ingehakt. Niet alleen was hij zijn baan kwijtgeraakt bij de oliemaatschappij waarvoor hij gewerkt had sinds hij was afgestudeerd, hij had ook zijn broer verloren in de derde maand van de oorlog tegen Iran. Het laatste truukje van de regering Bush was op een regelrechte ramp voor zijn land uitgelopen. Voorlopig had het niets opgebracht, het had de economie volledig verlamd en in haar kielzog had Amerika ook Europa meegesleurd in haar vrije val op de financiele beurzen.

Vandaag moest hij voorbereidingen treffen voor july 4th. Onafhankelijkheidsdag was altijd een feest geweest van verbroedering onder het Amerikaanse volk, de laatste jaren had het feest echter veel van zijn glans verloren. Hoe onafhankelijk was zijn land eigenlijk nog? Op 4 juli 1776 werd de onafhankelijkheidsverklaring ten aanzien van Groot Brittanie aangenomen in Philadelphia. Nu, zo’n 230 jaar later, is er van juist deze onafhankelijkheid geen enkele sprake meer, ook in de oorlog tegen Iran was Groot Brittanie weer de belangrijkste bondgenoot.

De realiteit van de derde oliecrisis was hard tot Amerika doorgedrongen toen duidelijk werd dat zowel OPEC als landen zoals Venezuela de oliekraan richting de westerse wereld verder dicht draaiden. Onder grote druk van onder andere China en Japan was de brandstofstroom naar Amerika deels omgebogen naar het oosten, de onevenredig grote consumptie van Amerika werd wereldwijd niet langer getolereerd en opvoeren van de olieproductie bleek technisch niet meer mogelijk. Zelfs het handhaven van de huidige productie was al een technische uitdaging die men maar nauwelijks het hoofd konden bieden. Hoe bedoel je onafhankelijk?

Een beetje moedeloos opende hij de deur van de garage en hij klopte zijn bestofte Hummer bemoedigend op de motorkap. Achterin de garage, bij de uitgang, stond een hybride auto zijn accu op te laden via een aantal zonnecellen. Hij vervloekte de hybride auto, een Toyota Kyoto, vanuit de grond van zijn hart. Ook voor de fabricage van dit type auto was Amerika volledig afhankelijk van anderen, in dit geval van de Japanners.

Hoe onafhankelijk was hij zelf eigenlijk nog? Geen baan, een veel te duur huis, een broer die in stukken geschoten ergens in Iran lag. Het huis waarvoor hij 10 jaar geleden een godsvermogen had betaald omdat het zo landelijk lag was nu een blok aan zijn been vanwege de astronomische bedragen die hij uitgaf aan brandstoffen om alleen al de wekelijkse boodschappen te kunnen halen. Verkoop van het huis was geen optie meer. De waarde was inmiddels, wederom overigens vanwege de landelijke ligging gehalveerd en onvoldoende voor het aflossen van zijn hypotheek.

Hij nam plaats in de Kyoto en startte de auto. Het ding kwam irritant zoemend tot leven. Waar vroeger motoren in figuurlijke zin “als een naaimachientje” konden lopen, gold dat nu in letterlijke zin. Godsamme wat miste hij zijn Hummer! Vrijwel geruisloos reed hij richting Mainstreet en daarna naar de highway richting de Mall. Het was een kwartiertje rijden. Hij trapte verveeld het gaspedaal helemaal tot onderin. De naald op de inmiddels verplichte verbruiksmeter schoot door naar 156 dollar per uur. Hij zag het en laat de snelheid wat zakken. Autorijden was ooit zijn lust en zijn leven, nu was het een activiteit die hem irriteerde en waar hij chagrijnig van werd.

Aangekomen in de mega-supermarkt viel hem direct op dat er een omvangrijke actie gaande was rondom de schappen met levensmiddelen. Alles werd opnieuw van prijslabels voorzien. Ooit werden de supermarkten langs de snelwegen gezien als kostenefficient, in de huidige situatie was het bevoorraden zeer kostbaar en het aantal klanten liep door het afgenomen autogebruik dramatisch terug.

Hij is het plotseling zat. Niet zat in de zin van: “morgen weer een nieuwe dag”, hij was het werkelijke kots- en kotsbeu. Hij had de afgelopen tijd al een aantal malen de balans opgemaakt. Sterker nog: een afscheidsbrief lag al klaar. Hij had alles wat hij kon bereiken inmiddels bereikt op zijn 35e. Zijn carriere was indrukwekkend geweest, hij had een kast van een huis, was getrouwd met de vrouw van zijn inmiddels lang vervlogen dromen en had twee gezonde kinderen. Hij had de wereld grotendeels gezien en was er niet vrolijk van geworden. Hij kon redelijkerwijs alleen nog maar verwachten dat het slechter zou worden. Slechter en frustrerender. Er was nog slechts 1 manier om snel en gemakkelijk een berg geld te genereren, in elk geval voor zijn vrouw en kinderen. Fuck Independence Day, life insurance: here I come!

Hij stapt vastberaden in de nog warme Kyoto en draait de auto in de richting van de betonnen muur, ongeveer een halve mijl in de richting van waar hij vandaan kwam. Hij ziet in de verte dat de jaarlijkse july 4th affiche er al tegenaan geplakt zit. Hij negeert het neurotische gejengel van de boordcomputer die registreert dat de auto in beweging is zonder dat de bestuurder de gordel draagt, zijn persoonlijke veiligheid is wel het laatste waar hij zich nu druk om kan maken. Hij kiest voor de optie “sportief” op de boordcomputer en trapt het gaspedaal weer tot onderin.

De auto maakt een sprong naar voren als hij “sportief” wegrijdt. De naald van de verbruiksmeter slaat met een tik tegen de rechter onderkant van de meter en de Kyoto moet voor het eerst in zijn bestaan een keer echt aan de bak. De muur nadert nu snel, op de affiche kijkt een jonge vrouw lachend in zijn richting. Ze heeft een knap gezicht en prachtige ogen die zijn aandacht opeisen. Hij schrikt toch nog even kort als hij 5 meter van de muur verwijderd is. Hij verwacht zijn leven als een film voorbij te zien trekken als hij plotseling de airbag keihard in zijn gezicht krijgt terwijl de Kyoto met een daverende dreun de betonnen muur raakt. “Made in Philadelphia, Pennsylvania,USA – 0704TH1776” is het laatste dat hij net boven het stiksel op een label aan de airbag leest als hij tegelijk met de airbag zijn laatste adem uitblaast....

Lees ook de blog over dit thema bij http://nannettegroenendal.hyves.nl/blog/13901297/Onafhankelijkheidsdag/9hKH/

Edwin Stans, 2008
Voor mijn andere blogs: http://edwinstans.hyves.nl/