Zaterdag was ik even in Rotterdam-Zuid om een squashracket te kopen. Mijn oude racket was, tja hoe zal ik het zeggen, een paar keer nogal hard tegen de muur aan gevallen… Eenmaal in zuid aangekomen bleek dat de stad net daarvoor getroffen was door een verkeersinfarct. Geen kleintje overigens, zowel in zuid als noord stond het verkeer hopeloos vast. Toch werd er weinig energie gestoken in reanimeren van het slachtoffer.
Feijenoord had een open dag georganiseerd op die bewuste zaterdag en daarnaast had het gemeentebestuur besloten dat de vakantieperiode een ideale tijd was om de stad eens even flink open te graven. Er was in zuid geen weg meer zonder rood-witte waarschuwingslinten, enorme putten en versmallingen. Een duidelijkere manier om het begrip aderverkalking te visualiseren bestaat volgens mij niet.
Rotterdam heeft de Duitsers duidelijk niet meer nodig om het hele stadscentrum in een ruine te veranderen. Dat kunnen ze inmiddels zelf als geen ander. Wil je een stad zien die vrijwel continue half gesloopt is, die al jarenlang in de steigers staat, waar het centrum een soort massa-bouwput is en waar het vrijwel onmogelijk is om van noord naar zuid te rijden op een normale zaterdagmiddag? Kom naar Rotterdam, want Rotterdam heeft het! En Rotterdam kon het van mij krijgen ook afgelopen zaterdag…
Met het nieuwe squashracket in de hand keek ik voor de deur van de sportzaak naar de weg richting de van Brienenoordbrug en de moed zakte me in de schoenen. Al op de parkeerplaats, tegenover de kuip, stond het verkeer muurvast. Her en der verspreid stonden groepjes stewards, die daar vermoedelijk stonden om het verkeer in goede banen te leiden. Ze hadden het duidelijk opgegeven die dag, veel meer dan een beetje dom staren zat er niet meer in. Ik overwoog even om de politie te bellen, dit leek me een situatie waarbij wat handhaving van verkeersregels wel op zijn plaats was. Ik zag om mij heen dingen gebeuren die bij een rijexamen onherroepelijk zouden hebben geleid tot een ingreep. Maar in de totaal gestagneerde verkeersstroom zag ik een stukje verderop ook een politiebusje stil staan. Die deden er dus ook geen fuck aan. Mooi, dacht ik een beetje opstandig. Dan kan ik het ook.
Dus via de Willemsbrug dan maar naar het centrum dacht ik en ik reed richting Noord. Ik ramde daarbij bijna een paar Feijenoorders van de stoep, maar ik realiseerde me dat het misschien ook wel niet helemaal normaal was om een paar honderd meter over de stoep te rijden langs een file. Ze hadden me daar duidelijk niet verwacht.
De eerste bouwput die je tegenkomt als je vanaf Feijenoord naar noord rijdt is die van de grootste moskee van Europa, de Essalam moskee. Mijn kinderen vroegen bewonderend of ze de Efteling aan het nabouwen waren. Voor mijn gevoel wordt er al jaren gebouwd aan dit schreeuwerige religieuze statement, maar echt opschieten doet het niet.
Eenmaal op het Noordereiland moest ik opnieuw aan de duitsers denken. De lucht werd verlicht door bliksemschichten en was verzadigd van het geluid van zware donderslagen. Op de achtergrond hoorde ik rondcirkelende vliegtuigen en even dacht ik zelfs een neerstortend vliegtuig te horen. Het leken verdomme de bange meidagen van 1940 wel! Na enige bange momenten realiseerde ik mij dat ik onder de Red Bull Air race doorreed tijdens een onweersbui. Toen ik over de Willemsbrug heen gereden was zag ik op de Blaak een kantoorpand dat getroffen leek door een paar scud-raketten. Met enige pijn in het hart zag ik dat het het kantoorpand was waar mijn vader zo’n 30 jaar had gewerkt. Subtiel slopen bestaat kennelijk niet.
Rotterdam is met afstand de meest moderne stad van west-Europa. Rotterdam is ook met afstand de stad waar het de grootste teringbende is als je kijkt naar stadsvernieuwing en volslagen debiele eigentijdse projecten waar men in Rotterdam wel heel erg de ruimte voor krijgt. Al zolang ik Rotterdam ken wordt er verbouwd op een belachelijke en extreme manier. Is het niet een spoorlijn die ingegraven wordt waardoor de stad volledig opengereten is, dan is het wel een koopgoot die het halve stadshart blootlegt. Rotterdam heeft ook met afstand het lelijkste plein van Europa (Schouwburgplein) en de lelijkste woningen van Europa (kubuswoningen).
En hoe je het ook wendt of keert: het begon met de Duitsers. Zonder de Duitsers had Rotterdam nu een historisch centrum gehad zoals Amsterdam, Antwerpen, Londen en Parijs… en dat levert een mooier centrum op, een stabielere sky-line en een stad met karakter. Ik vraag me alleen nog af of er dan ook nog meer fietsen in de stad zouden zijn…
juli 2008,
Edwin Stans
Voor mijn andere blogs:
http://edwinstans.hyves.nl/